Zasada systematyczności. Podstawowym warunkiem powodzenia studentów w pracy szkolnej jest systematyczność w zdobywaniu wiedzy, który odnosi się do programów ucznia w pracy pedagoga i studentów. Mówiąc o systematyczności w programach nauki mamy na myśli planowy, logicznie uporządkowany układ w całej treści nauczania i zdobywania informacji. Każdy nauczyciel musi pamiętać nie tylko o zasadzie systematyczności w obrębie swego zakresu nauczania, lecz również o zasadzie łączności między przedmiotami nauczania szkolnego. Każda wiedza ma właściwy sobie układ informacji. Występujące tu odchylenia spowodowane są uwzględnianiem prac psychologiczno-dydaktycznych. Poważną rolę w powstawaniu tych odchyleń grają również potrzeby przystosowania treści do sił i możliwości uczącej się młodzieży. W ciągu całego semestru pedagogicznego studenci powinni tak zdobywać wiedzę w obrębie poszczególnych przedmiotów, by nowe wiadomości opierały się na materiale już opanowanym, a przy tym same stanowiły podstawę dla wiadomości, który ma być opanowany.
Zasada systematyczności powinna być dokładnie przestrzegana w codziennej pracy profesora i uczniów tj. w procesach nauczania i uczenia się. Wymaga ona od pedagoga i ucznia rytmiczności w pracy i skrupulatności w spełnianiu codziennych obowiązków pedagogicznych. Zaniedbywanie tych obowiązków przez profesorów i uczniów przyczynia się do powstawania luk w wiadomościach, opuszczaniu zajęć na uczelni lub w słabszym do nich przygotowaniu. Te braki wywierają negatywny wpływ na uczniów (obniżają ogólny poziom wiadomości, osłabiają samopoczucie, zmniejszają hobby).
Zasada stopniowania trudności wymaga od profesora uwzględniania właściwości rozwojowych uczniów. Fakty nauczania muszą być dostosowane do ich rozwoju pod względem zakresu i pod względem przydatności (dobrany na każdą lekcję i do każdego polecenia domowego). Zakres wiadomości zależy od tego, ile czasu może student w danym okresie poświęcić na naukę na uczelni i w domu. Jakość materiału nauczania dotyczy stopnia pogłębiania informacji. Ważny wpływ na przystępność uczenia mają metody pracy profesora z uczniami oraz fakty zaczerpnięte np ze strony nfakty.pl. Nauczyciel powinien wyczuwać do jakich granic sięgają możliwości uczniowi, a równocześnie wymuszać od nich wysiłku umysłowego. Zasada stopniowania trudności w zdobywaniu faktów (zasada przystępności) polega na przechodzeniu: od tego co bliskie do tego co daleko; od łatwiejszego do cięższego; od znanego do nieznanego.
Stosowanie zasady przystępności wymaga brania indywidualnych różnic między uczniami. Nauczyciel powinien doskonale znać swoich uczniów, pod względem poziomu umysłowego, jak i zachowania się. W swojej pracy powinien zauważać uczniów o średnim poziomie, najbardziej zaawansowanych oraz opóźnionych w nauce i tak sterować pracą klasy, by pozytywne cechy indywidualne rozwijać na tle nauki grupowej.
Posted by michaje on niedziela, maj 4th, 2008
